zapamiętaj mnie
Jesteś niezalogowany, załóż konto jeśli go nie posiadasz, lub przypomnij hasło

Informed - Internetowa Informacja Medyczna

Wyszukiwarka artykułów:

Autyzm 23-11-2017

1. Czy mogłaby Pani w krótki sposób scharakteryzować autyzm?

 
Ewa Filipiak: Autyzm dziecięcy, należy do grupy całościowych zaburzeń rozwojowych. Typowo początek autyzmu dziecięcego przypada na okres przed 30-36 miesiąc życia i jest zespołem niejednorodnym zarówno pod względem czynników etiologicznych, jak i zaburzeń funkcji rozwojowych. Objawy charakterystyczne dla autyzmu to zaburzenia w obrębie: funkcjonowania społecznego, komunikacji, zachowania i zainteresowań. Dziecko wycofuje się z relacji społecznych. Mowa nie służy do komunikacji, język mówiony i ekspresja niewerbalna są opóźnione, niewykształcone lub nieczytelne. Wzorce zachowania i zainteresowań mają sztywny, ograniczony charakter.
 

2. Jakie objawy autyzmu powinny zaniepokoić rodziców? Czy istnieją symptomy, które są szczególnie charakterystyczne dla autyzmu?

 
 
Ewa Filipiak: Należy zwrócić uwagę na osłabioną preferencję twarzy ludzkiej, nieprawidłowy kontakt wzrokowy, brak lub opóźniony etap odpowiadania uśmiechem na uśmiech. Często prawidłowe jest wodzenie wzrokiem za zabawkami, natomiast słabiej dziecko podąża spojrzeniem za osobą. Nie podejmuje prób naśladowania mimiki. Trudno wywołać głośny śmiech lub pojawia się on poza sytuacjami relacyjnymi (np. podczas wpatrywania się w refleksy świetlne). Dziecko nie próbuje zainteresować innych swoją aktywnością i nie śledzi działań drugiej osoby. Pochwały i reakcje emocjonalne innych nie motywują do powtarzania aktywności. U dzieci z autyzmem występuje brak lub bardzo słabe rozumienie poleceń słownych, kontekst sytuacyjny i gesty wyraźnie ułatwiają ich rozumienie. Podsumowując rodziców zawsze powinien zaniepokoić: osłabiony kontakt wzrokowy, brak reakcji na imię, brak zabawy „na niby”, brak inicjowania wspólnego pola uwagi, brak wskazywania informacyjnego, brak zainteresowania innymi dziećmi oraz regres w rozwoju mowy.
 

3. Dokąd powinni skierować pierwsze kroki rodzice, którzy podejrzewają u swojego dziecka autyzm? Jakie placówki pomogą w postawieniu diagnozy?

 
 
Ewa Filipiak: Rodzice, którzy są zaniepokojeni lub podejrzewają u swojego dziecka zaburzenia ze spektrum autyzmu powinni wybierać placówki specjalistyczne. Diagnoza jest złożona i wymaga dużego doświadczenia oraz stosowania międzynarodowych standardów. Spotkałam się wiele razy z sytuacją, w której rodzice dziecka z autyzmem mówili, że byli wcześniej u logopedy, czy psychologa i wykluczono autyzm. Nie można prawidłowo i odpowiedzialnie diagnozować kogokolwiek w gabinecie, jednoosobowo, widząc dziecko przez kilka minut. Warto, zatem udać się do placówki, spełniającej odpowiednie wymogi. Polecam Dolnośląskie Centrum Pychoterapii, która jest placówką medyczną posiadającą doświadczoną kadrę oraz specjalistyczne narzędzia diagnostyczne. Ważne jest również to, że w Dolnośląskim Centrum Pychoterapii można w krótkim terminie, bez kolejek umówić wizytę. Postawienie jak najszybciej diagnozy i rozpoczęcie terapii jest tu bardzo istotne.
 

4. Proszę opisać i scharakteryzować proces diagnozy autyzmu u dziecka? Jaką dokumentację należy zabrać na pierwsze spotkanie oraz jak wygląda badanie dziecka.

 
 
Ewa Filipiak: Podczas pierwszej wizyty przeprowadzony jest szczegółowy wywiad diagnostyczny. Na spotkanie warto zabrać ze sobą książeczkę zdrowia dziecka oraz całą dokumentację medyczną. Następnie jest przeprowadzana obserwacja kierowana oraz diagnoza psychologiczna i neurologopedyczna. Później odbywa się badanie lekarskie prowadzone przez specjalistę psychiatrę dziecięcego. Na końcu zespół diagnostyczny, czyli wszystkie osoby, które brały udział w procesie diagnozy zbierają dane i stawiają rozpoznanie.
 

5. Jakie następstwa może mieć zbyt późne zdiagnozowanie autyzmu?

 
Ewa Filipiak: Wczesna prawidłowo postawiona diagnoza oraz podjęcie terapii pozwala najczęściej uniknąć poważnych konsekwencji rozwojowych, z których na pierwszy plan wysuwa się obniżanie potencjału intelektualnego. To duża szansa na poprawę funkcjonowania i osiągnięcie przez dziecko samodzielności. Dziecko im później otrzyma właściwe wsparcie w uczeniu się i zachowaniu, tym bardziej utrwalą się jego własne, nie zawsze prawidłowe, schematy działania, np. stymulacje, autoagresja. Brak rozpoznania lub zbyt późna diagnostyka mogą mieć bardzo negatywne konsekwencje.
 

6. Na czym polega terapia dziecka ze zdiagnozowanym autyzmem ?

 
W przypadku dzieci z autyzmem jedną z najskuteczniejszych form te­rapii jest Stosowana analiza zachowania oparta na zasadach uczenia się i technikach modyfikacji zachowania. Celem terapii behawioralnej jest: rozwijanie zachowań pożądanych (np. zachowań samoobsługowych), redukowanie zachowań niepożądanych (np. zachowań autodestrukcyjnych, trudnych) oraz generalizacja
i utrzymanie efektów terapii. Cele terapeutyczne są dobierane indywidualnie dla każdego dziecka i są wynikiem rzetelnie przeprowadzonej oceny umiejętności dziecka. Głównym zadaniem terapeutów jest nauczanie dziecka zachowań pożądanych i społecznie akceptowalnych, aby jak najbardziej rozwinąć u niego samodzielność oraz umożliwić mu efektywne funkcjonowa­nie w społeczeństwie. Terapeuci analizują czynniki środowiskowe (wydarzenia po­przedzające i konsekwencje) prowadzące do występowania zachowań niepożądanych i opracowują interwencję mającą na celu zmniejszenie prawdopodobieństwa, że osoba z autyzmem ponownie się w nie zaangażuje. Ważne jest, aby dziecko było objęte kompleksową opieką i korzystało zarówno z terapii psychologicznej, jaki neurologopedycznej oraz konsultacji lekarskich. W autyzmie duże znaczenie ma również terapia grupowa, podczas której dziecko nabywa umiejętności społecznych.
 

7. Co by Pani doradziła rodzicom, którzy właśnie dowiedzieli się, że ich dziecko ma autyzm ?

 
W przypadku postawienia diagnozy autyzmu u dziecka, ważne jest aby jak najszybciej rozpocząć u niego oddziaływania terapeutyczne. Istotne jest również uzyskanie orzeczenia o niepełnosprawności, potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju, czy kształcenia specjalnego. Rozpoznanie u dziecka autyzmu wiąże się również z dużymi kosztami emocjonal­nymi dla jego rodziców. Wielu z nich traktuje taką diagnozę jak wyrok, na który ska­zana jest cała rodzina. Zadają sobie pytanie „Dlaczego?”. Stoją przed poważnym wyzwaniem wychowania dzieci, które wykazują specyficzne trudności rozwojowe. Często czują się osamotnieni, pozbawieni wsparcia i fachowej pomocy. Muszą radzić sobie z codziennymi problemami, nie rozumieją do końca zachowań własnego dziecka. Nie wiedzą, jak mają zareagować, kiedy dziecko przejawia trudne, niezrozumiałe zachowania. W tej, tak trudnej sytuacji życiowej rodzice powinni mieć również możliwość uzyskania wsparcia korzystając z pomocy psychologicznej.
 
Ewa Filipiak - certyfikowany, dyplomowany psychoterapeuta, psycholog dziecięcy, neuropsycholog, diagnosta, pedagog, terapeuta i specjalista terapii środowiskowej, członek Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz Polskiego Stowarzyszenia Psychoterapii Integracyjnej. Przyjmuje w Dolnośląskim Centrum Psychoterapii przy ul. Dyrekcyjnej 37/47 we Wrocławiu. Tel: 71 332 36 70

Komentarze